Thursday, November 23, 2017

ದರ್ಶನ್ ಹೆಚ್ಚೋ..ಸುದೀಪ್ ಹೆಚ್ಚೋ...?

ನಾನು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅಭಿಮಾನಿ. ನಾನು ಎಂಟನೆಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅವರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ಗೆಳೆಯ ರಾಜ್ಅಭಿಮಾನಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಗೀಚಿ ವಿರೂಪಗೊಳಿಸಿದ್ದ. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಮತ್ತು ವಿಸಿಪಿ ತಂದು ಅದನ್ನು ಊರ ಚಾವಡಿಯ ಮುಂದೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ನಾಡದೇವತೆ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ಟಾರ್ ವಾರ್ ತಾರಕಕ್ಕೇರುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಲೆಕ್ಕ.ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಥವಾ ಊರಜನರೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತಕ್ಕೆ ಚಾವಡಿಯ ಮುಂದೆ ಚಾಪೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡು ಕುಟುಂಬಗಳು ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್, ಒಂದು ರಾಜಕುಮಾರ್, ಒಂದು ಅಂಬರೀಶ್ ಮತ್ತೊಂದು ದೇವರ ಚಿತ್ರ ಆಗ ಕಂಪಲ್ಸರಿ. ಯಾರ ಸಿನೆಮಾವೇನಾದರೂ ಮಿಸ್ಸಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆವತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ನಡೆಯುತ್ತಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಆ ಅಭಿಮಾನಿತಂಡದವರು ಶೋ ಶುರುವಾಗುವವರೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಊರಾಚೆ ಹೋಗಿ ಲೈಟ್ ಕಂಭಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದು ಫ್ಯೂಸ್ ಹಾರಿಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಅಭಿಮಾನಿ ಬಳಗದವರು ಲೈಟ್ ಕಂಭದ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಜಟಾಪಟಿ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತವರಿಗೆ ದೂರದಿಂದ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುವ ಮಣ್ಣು ಎರಚುವ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಸಿನಿಮಾ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಭಂಗ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉಭಯಸಂಘದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಈ ಒಮ್ಮತದ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಯಾರೇ ಸಮಾರಂಭ ಮಾಡಿದರೂ ಮೂರು ಸ್ಟಾರ್ ನಟರುಗಳ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ತರುವ ಮೂಲಕ ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ದತನ ತೋರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲಿಯೂ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಸಿನಿಮಾ ತಂದರೆ ಗಂಧದಗುಡಿ ತಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅವರನ್ನು ಖಳನಾಯಕನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿ ವಿಚಿತ್ರ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಷ್ಣು ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಶೂ ಏರ್ಪಡಿಸಿದರೆ ರಾಜಕುಮಾರ್ ರವರ ಫೈಟ್ ಜಾಸ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಮಜಾ ಕೊಡದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರ ಸಿನಿಮಾ ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶನವಗುತ್ತದೋ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಸಿನಿಮಾ ವೀಕ್ಷಣೆ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಊರ ಹಿರಿಯರು, ಹೆಂಗಸರು ಮೊದಲಿಗೆ ದೇವರಸಿನೆಮಾ ಹಾಕಿಬಿಡಿ, ಆಮೇಲೆ ನಿಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಹಾಕಿ ಎಂದು ಜಗಳ ಮಾಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶವೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.

ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಸನ್ನಿವೇಶವಿತ್ತು. ದರ್ಶನ್ ಮತ್ತು ಸುದೀಪ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಜಗಳವಾಡುವ ದೃಶ್ಯ. ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಶೂಟ್ ಮಾಡುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ದರ್ಶನ್ ಮತ್ತು ಸುದೀಪ್ ಇಬ್ಬರ ನಡುವ ಗೆಳೆತನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಣ ಗೆಳೆತನ ಅಷ್ಟು ಸರಿಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ದರ್ಶನ್ ನಾನು ಸುದೀಪ್ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲ ಎಂಬರ್ಥದ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿದ್ದ ಈ ದೃಶ್ಯ ಆನಂತರ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ವಾಗ್ವಾದ ವಿವಾದ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನಿಸಿತು. ತುಂಬಾ ಜನ ಆಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಅದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಕೂಡ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು, ಅದನ್ನೇ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ಎಂದರು. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾದ ಪ್ರಚಾರ ಏನೇ ಆದರೂ ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯ. ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ವಿವಾದ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವುದು ಆ ಮೂಲಕ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಪ್ರಮೋಟ್ ಮಾಡುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಗ್ಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಎರಡು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದೆ.

Thursday, November 9, 2017

ನೂರು ದಿನಗಳು...


ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನಾವು ಮುಂದೂಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತೆನ್ನಿ. ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಿನೆಮಾಗಳ ನಡುವೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವ ತಾಕತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಾಂಕ ನಿಕ್ಕಿಯಾಯಿತು. ನಾನು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ..”ಸರ್..ಸಿನಿಮಾ ಈ ವಾರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದು ವಾರದ ಆಟವಷ್ಟೇ. ಆನಂತರ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ, ಸೀದಾ ಶೂಟಿಂಗ್ ಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡುವ..” ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನಿರ್ಮಿಸುವುದೆಂದು ಇತ್ಯರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಚಿತ್ರೀಕರನಪೂರ್ವ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಬಾಕಿಯಿತ್ತಾದರೂ ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ವರ್ಷದಷ್ಟು ದಿವಸ ನಾಟ್ ರೀಚಬಲ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು. ಎರಡನೆಯ ವಾರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ಆ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದೆ. ಆನಂತರ ಮೂರನೆಯ ವಾರ, ನಾಲ್ಕನೆಯ ವಾರ ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಈವಾರಕ್ಕೆ ಹದಿನಾರು ವಾರಗಳಾಗಿವೆ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ. ಆದರೆ ಮಧ್ಯ ಎರಡುವಾರ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾ ಯಾವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲೂ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡ ದಿನಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ನಿನ್ನೆಗೆ ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ದಿನಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಈವತ್ತಿಗೆ ನೂರನೆಯ ದಿನ. ಹಾರೋಹಳ್ಳಿ ವಿನಾಯಕದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದ ಶ್ರೀದೇವಿ ಮತ್ತು ಅರಕೆರೆಯ ಶ್ರೀಮಂಜುನಾಥ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಶತದಿನ ಆಚರಿಸುವ ಸಂಭ್ರಮ ನಮ್ಮದಾಗಿದೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವೊಂದು ನೂರು ದಿನಗಳು ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿದ್ದು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನಡುವೆ ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ನೂರನೆಯ ದಿನವೂ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಈ ನಡುವೆ ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ, ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸಿ, ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಗಳ ವಿವರ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳಿಗಿಂತ ಮನರಂಜನೀಯ ಅಂಶಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿಯಿರುವ ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು “ಪ್ರೌಢ” ತೀರ್ಪುಗಾರರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೆಕ್ಕಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಬಹುತೇಕ ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆ, ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿದೆ. ಅದೊಂದು ಸಂಭ್ರಮ. ಚಿತ್ರದ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮಾರಾಟವಾಗಿವೆ. ಉಪಗ್ರಹ ಪ್ರಸಾರದ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಹಣದೊಳಗೆ ಮುಗಿಸಿ ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಮಾಪಕರುಗಳು ಸಿನೆಮಾವನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಗಳು ಜಿಪುಣತನ ಮಾಡದೆ ಧಾರಾಳ ತನ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಂದದ್ದು. ಇನ್ನು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಗರಿಷ್ಠ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಜೀವನ್ ಗೌಡ, ಒಂದೇ ಹಾಡಾದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಆಸಕ್ತಿವಹಿಸಿ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿ, ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಒದಗಿಸಿದ ವೀರ ಸಮರ್ಥ್, ಅದ್ಭುತವಾದ ಹಾಡು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ , ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸಂಕಲನ ಮಾಡಿ ಸಿನೆಮಕ್ಕೊಂದು ಮೆರುಗು ತಂದುಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಂಕಲನಕಾರ .ಶಬ್ಧಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು 5.1 ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದು. ಇನ್ನು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮಿತ ಬಜೆತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ  ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ತಂಡ, ಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸೆನ್ಸಾರ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟ ,
ಇನ್ನು ಅಂತರಾರ್ಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದದ್ದು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಅಡಿಬರಹ. ಬರೀ ಒಂದೇ ಮಾತಿಗೆ, ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸರಳ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಅಡಿಬರಹ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ನಾನು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಋಣಿ. ಇನ್ನು ಅಚ್ಚು ಕಟ್ಟು ಅಭಿನಯ ನೀಡಿದ ಕಲಾವಿದರಾದ ಹಾಗೆಯೇ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿತರಣೆ ಮಾಡಿದ  ಸಹಕಾರ ನೀಡಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನಂತಾನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು...

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು, ಪುಟಾಣಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು..ಈವತ್ತಿನ ನೂರನೆಯ ದಿನದ ಸಂಭ್ರಮದ ರೂವಾರಿಗಳು ಇವರೆಲ್ಲಾ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಅನಂತಾನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

Wednesday, October 25, 2017

ಪಟಾಕಿ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್, ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ

ಪಟಾಕಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಪಟಾಕಿಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಧಂ ಡಂ ಸದ್ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಯೋವೃದ್ಧರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಉಂಟು ಮಾಡಬಹುದು. ಅದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಈವಾಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ, ಚೀನಾದವರು ಪಟಾಕಿಯೊಳಗೆ ಭಯಂಕರ ರಾಸಾಯನಿಕ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದರಿಂದ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ರೋಗಗಳೂ ಬರಬಹುದು..ಇನ್ನು ಗಣಪತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಗಣಪತಿ ಮೂರ್ತಿಯನ್ಯಾಕೆ ಕೂರಿಸಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ..? ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದರೆ ಮತ್ತದೇ ಜಲಮಾಲಿನ್ಯ...
ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬ ಎಂದರೆ ಏನು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ..? ನನಗಂತೂ ಗೌರಿಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ವಾರದ ಮುಂಚೆ ಖಾಲಿ ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣಗಳಿಂದ ಒಂದು ಮಂಟಪ ಕಟ್ಟಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದ ಅಂಟಿಸುವುದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಹಬ್ಬದ ಮೊದಲ ದಿನ ಪುಟ್ಟ ಗೌರಿ ಪ್ರತಿಮೆ, ಎರಡನೆಯ ದಿನ ತುಸುದೊಡ್ಡದಾದ ಗಣೇಶ ಪ್ರತಿಮೆ ಇಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವುದೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಕಾಯಿಕಡುಬು, ಎಳ್ಳುಂಡೆ, ಸೇವಿಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ದೀಪಾವಳಿ ಎಂದರೆ ಎಣ್ಣೆ ಸ್ನಾನ, ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕು, ಪಟಾಕಿಗಳ ಸಡಗರ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಖರ್ಜಿಕಾಯಿ ಪಾಯಸದ ಅಡುಗೆ...ಷಷ್ಟಿ-ನಾಗರಪಂಚಮಿ ಎಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಫಲಾಹಾರ-ವಿಧವಿಧ ವಡೆ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಬೆಲ್ಲದನ್ನ, ದನದ ಪಂದ್ಯ, ಉಗಾದಿಗೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಹೋಳಿಗೆ, ನೀರೆರೆಚೋ ಆಟ, ...ಹೀಗೆ ಒಂದೊಂದು ಹಬ್ಬಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ವಿಶೇಷತೆ, ಆಚರಣೆ ಶೈಲಿ, ಅಡುಗೆ ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಹಬ್ಬ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾವು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ, ಆವತ್ತಿನ ಬಾಲ್ಯ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿ ಗೆಳೆಯರು ಸಂಭ್ರಮ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಇಲ್ಲವೇ ಬದುಕು. ನೆನೆಪುಗಳ ಆಗರ.
ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ನಾವು ತಿಪ್ಪೆ ಸಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ವಾಹನಗಳ ಹಾರನ್ಗಳಿಂದ ಇಡೀ ನಗರವನ್ನೇ ಗಬ್ಬೆಬ್ಬಿಸಿರುವ ನಾವು ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತೇವೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೊಬೈಲ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ವಸ್ತುಗಳು ಉಪಕರಣಗಳ ಮಾತೃ ಚೀನಾ ..ಅದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಪಟಾಕಿಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾದವರು ರಾಸಾಯನಿಕ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ..ಇಡೀ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಕಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಂದು ಕೆರೆಗೆ ಚರಂಡಿಗೆ ತುಂಬುವ ನಾವು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಗಣಪತಿ ಮೂರ್ತಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದರೆ ಜಲಮಾಲಿನ್ಯ ಎನ್ನುವ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತೇವೆ..
ಇದೆಂತಹದ್ದು ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಸ್ಲಾಂ, ಕ್ರೈಸ್ತ, ಬೌದ್ಧ ಹೀಗೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನಮ್ಮದು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೋಮುವಾದವಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಎಂದರೆ ಅದೇಗೆ ಕೋಮುವಾದ ಎನಿಸುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮದ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉರುಳಿದ ಹೆಣಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ಅದ್ಯಾರದ್ದು ಕೋಮುವಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕತೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಾರಂಭಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯವರೆಗೆ ಕುಡಿದು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಇದೆ, ಅದು ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಗೆದ್ದಾಗ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದರೆ ವಯೋವೃದ್ಧರ ಕಿವಿಗೆ ತಂಪಾಗುತ್ತದೆ...ಗೋಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಹಂದಿ ಮಾಂಸ ತಿನ್ನುವ ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅದು ಪದ್ಧತಿ..ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿ, ದೊಡ್ಡ ಪಂಡಿತರ ಹಾಗೆ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವುದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮದೇ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ ಒಂದಷ್ಟು ನಿಬಂಧನೆ ಹೂಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಇತರೆ ಧರ್ಮದ ಹಬ್ಬ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತುವುದಿಲ್ಲ, ಅದವರ ಪದ್ಧತಿ ಎಂದು ನಾವೆ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅವರು ಬಲಿಕೊಡಲಿ, ಚಾವಟಿಯಿಂದ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ರಕ್ತ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ, ಉಪವಾಸ ವಿರಲಿ.. ಅದೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮದು ಪ್ರಗತಿಪರವಾದ. ಅಲ್ಲಿ ವೈಜ್ಞಾನಿಕತೆ-ವಾಸ್ತವತೆ ಕಂಬಳಿಹೊದ್ದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.
ಈ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ನಂತಹ ನಟ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅನಿಸಿದ ಹಾಗೆಯೇ  ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ದಾಖಲಿಸುವ ಮುನ್ನ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ? ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆದೂಗುವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟಿರುತ್ತದಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಖಂಡಿಸುವವರನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ, ನನ್ನದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಅಹಂ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಾನು ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕ, ಬುದ್ದಿಜೀವಿ ಜಾತ್ಯಾತೀತ ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.ಬಾರಪ್ಪ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕೂರೋಣ ಎಂದರೆ ಆಸಾಮಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಬುದ್ಧನನ್ನು ಬಸವಣ್ಣ ನನ್ನು ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯ ಎಳೆದು ತರುವವರನ್ನು ಕರೆದು ಬನ್ನಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಬರಹಗಳ ಮಾತನಾಡೋಣ, ಬುದ್ಧನ ಪಂಚಶೀಲ ತತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾವುದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ, ಬಸವಣ್ಣನ ಕಳಬೇಡ ಕೊಲಬೇಡ ವಚನದಲ್ಲಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ..  ಎಂದರೆ ಸೊಲ್ಲೆತ್ತೆವುದಿಲ್ಲ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಎಂದರೆ ಬೇರೆಯ ತರಹದ ದೃಷ್ಟಿ ನಮ್ಮನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ.ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಗಾಬರಿ ತರುವ ಸಂಗತಿ ಇದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ನಿಂದನೆ ಜಗಳ ಕಿತ್ತಾಟ, ದೂಷಣೆಗಳೇ ತುಂಬಿಹೋಗಿವೆ. ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಗಳು, ವಿಧವಿಧದ ಫೋಟೋಶಾಪ್ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು ಇದೆಲ್ಲದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಗಾಬರಿ ತರಿಸುವಂತಹದ್ದು ನನ್ನದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲದಂತಹ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ.
ನಾನು ಶಾಲಾಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದ ಓದಿಕೊಂಡು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದವರು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ನೇರ ಸಿಕ್ಕಿ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರೇನಾ ಅವರು ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಪುಸ್ತಕದ ರೂಪದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅವರ ಬರಹಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅವರನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದ್ದ ಅವರೆಲ್ಲಾ ನೆರಾನೆರಾ ನಿಂತದ್ದೇ ಅವರೇ ತೀರಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆಡುವ ಮಾತೆಲ್ಲಾ ದಾಖಲಿಸುವಂತಹ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಅವರನ್ನು ಚಿಕ್ಕವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಈ ರೀತಿ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದರು ಎಂದುಕೊಂಡು ಅದರ ಸರಿ ತಪ್ಪು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೋಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾದರಿವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವರ ಏಕಮುಖ ಚಿಂತನೆ ಬರಹ ಅಯ್ಯಯ್ಯೋ ಎನಿಸಿದೆ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಗೆಳೆಯರು ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದಷ್ಟು ಟೈಮ್ ಪಾಸ್, ಫನ್ನಿ ವೀಡಿಯೋಸ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಾ ಜಗಳಗಳೇ...
ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಪುಸ್ತಕಗಳೇ ಚಂದ, ಅದೇ ಖುಷಿ,, ಟಪಟಪ ಟೈಪಿಸಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕರೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದಲ್ಲ ಎನಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಒಂದಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ, ಸಿನಿಮಾದ ರಾಶಿಗಳನ್ನು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ ಸಂಭ್ರಮ ಪೂಜೆ, ಬರಹ, ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಗಿನ ಓಡಾಟ, ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟೆ...ಮತ್ತೆ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಖುಷಿ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ.

Tuesday, October 24, 2017

ನೋಡಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಓದುವ ಖುಷಿ..


ಜಾಗತಿಕ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡದ ಅಥವಾ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಸಿನಿಮಾ ಬಗೆಗಿನ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕ ಬಂದರೂ ನನಗೊಂತರ ಹಬ್ಬ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದು ಸಿನಿಮಾ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಂತೆ ಆಯಾ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಚಿತ್ರಣ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿನ ಅಷ್ಟೂ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಮೊನ್ನೆ ರವರ ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಂತೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಈಗಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಬರೀ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವು ಸಿನೆಮಾಗಳ ಮೇಲೆ ನಾನೂ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.
ಆದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ನೋಡಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಓದುವ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ. ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಾನಂತೂ ಸಿನಿಮಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮುನ್ನೆಲೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಅಳೆದು ತೂಗಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೋಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ ನಮ್ಮದು ನಿರ್ಧಾರ. ಚಿತ್ರೋತ್ಸವಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಾನು ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಆದ ನಂತೆರ ಪಕ್ಕದ ಪರದೆಗೆ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಿದ್ದರೂ ನಾನು ನೋಡೇ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾನು ವಿಚಾರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಾರಾಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನನಗೆ ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆಸ್ಟ್ ಮೂವೀಸ್ ಎಂದು ನೀವು ಟೈಪಿಸಿದರೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ವಿಮರ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಸಿನೆಮಾಗಳ ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತವುಗಳ  ಪಟ್ಟಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗೆಗೆ ಬರಹಗಳು ತೀರ ಕಡಿಮೆ ಇವೆ. ಅವುಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.
ಕೇಶವ ಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ನೋಡಿರುವಂತಹವೇ ಆದರೂ ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ಬರಹ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮುನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಬರಹ ಸಿನಿಮಾ ಬಗೆಗಿನ ಕುತೂಹಲವನ್ನು [ನೋಡಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ] ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ.ಕನ್ನಡ ಬೆಂಗಾಲಿ, ಕೋರಿಯನ್, ಫ್ರೆಂಚ್ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಹೊಸತು ಹಳತು ಎರಡೂ ಬರಹದಲ್ಲಿವೆ. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವುದು ಲೇಖನಗಳ ಮುಖ ಬರಹ. ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರೇ ಖುಷಿಕೊಡುತ್ತದೆ.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ...ಆಸಕ್ತರು ಓದಿ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬಹುದು, ನೋಡಿದ್ದರೆ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡಬಹುದು.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಶವಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಿನಿಮಾ ಜ್ಞಾನ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಜಾಗತಿಕ ಸಿನೆಮರಂಗ ಮತ್ತು ನಮ್ಮದೇ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಅರಿತುಕೊಂಡಿರುವ ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರು ಕೇಶವಮೂರ್ತಿ. ಅವರ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಸಿನೆಮಸಂಬಂಧಿ ಬರಹಗಳು ನನಗಿಷ್ಟ. ಅವರ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ರೋಮಾಂಚನವಾದದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ಹುಸಿಮಾದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ : ನನ್ನದೇ ಪುಸ್ತಕ “ಚಿತ್ರ-ವಿಚಿತ್ರ” [ಇನ್ನೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿಲ್ಲ]ದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗೆಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಯಾರೂ ಉದಾಹರಿಸಿದ, ಯಾರೂ ಹೇಳದ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅವು. ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರಾ..? ಎನ್ನುವ ಅಚ್ಚರಿ ನನಗಂತೂ ಆಗಿದೆ.

Saturday, September 16, 2017

ನಾನು ಗೌರಿ..ನಾನು ಗೌರಿಯಲ್ಲ..ಗೌರಿ ಯಾರು..?

ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದಾದರೂ ಏನು?
ಸುಮ್ಮನೆ ಗಮನಿಸಿ.. ಕೆಸೆರೆರೆಚಾಟ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಾಯ್ ಬೆಂಗಳೂರು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ, ಈವತ್ತಿಗೂ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತುಷಾರ, ಮಯೂರ ತರಂಗಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸ್ಟಾರ್ ಆಫ್ ಬೆಂಗಳೂರು, ಲಂಕೇಶ್ ಪತ್ರಿಕೆ, ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್, ಅಗ್ನಿ ಹೀಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕದ್ದನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು ಆಗುತ್ತವೆ, ಇಲ್ಲವಾದದ್ದು ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ಯಾಕೆ ಓದುತ್ತೀಯ.. ಇದನ್ಯಾಕೆ ಓದುತ್ತೀಯ ಎನ್ನುವ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಓದಬೇಕಲ್ಲಪ್ಪ.. ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾದರೂ ಓದಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಇಂತವರ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಪ್ಪ..ನೀನು ಅದನ್ನು ಓದದೆಯೇ, ನೋಡದೆಯೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೀಯ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ.
ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಧೋರಣೆ ಬೇರೆಯದೇ ಇತ್ತು. ಅವರು ಏಕಮುಖವಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸರಿ ಎನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆಕೆ ಬರೆದಿರುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನಾನು ಓದಿದ್ದೇನೆ.ಅವರ ಅನುವಾದದ ದರವೇಶಿ ಕತೆಗಳು, ಗೌರಿ ಕಂಡ ಹಾಗೆ, ಆವರಣ ಒಂದು ವಿ ಕೃತಿ, ಬಸವರಾಜ ಮಾರ್ಗ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಆಕೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಡಿಮೆಯೇ.
ನಾನು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹಲವಾರು ಕಲಾವಿದರು, ಬರಹಗಾರರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಂಜನಗೂಡಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದವರು ಈಗ  ಒಂದು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲವೇ. ಆದರೆ ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಚರ್ಚೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ  ಏಕಮುಖ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನ ಖಂಡಿಸಿ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರಿಸದೆ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಆವಾಗವಾಗ ಅವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಗಳಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಧೋರಣೆ-ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಅವನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಲ್ಲವೇ.ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾಗಿ ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಸರಿ ಎನಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅತಿ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದೆಲ್ಲಾ ಓಕೆ. ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಅವರ ಹತ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಆ ನಂತರದ ಚಿತ್ರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಹದ್ದು. ಆಕೆ, ಅಮ್ಮ, ತಾಯಿ, ಮಾತೆ ಹೀಗೆ ಶುರುವಾದ ಆಕೆಯ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಆಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಆಕೆಯ ವಿರೋಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಯಿ ಮಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪರ-ವಿರೋಧದವರ ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಹೋದವು.ಕೆಸೆರೆರೆಚಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ. ಈವತ್ತಿಗೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಪರವಾಗಿ ನಿಂತವರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಬಗೆಗೆ ಐದು ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿ ಎಂದರೆ ಆಕೆ ಆಗೇ ಹೀಗೆ, ಆಕೆ ಅವರಿಗಾಗಿ ದುಡಿದರು, ಇವರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಿರಲಿ,,ಆಕೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಿದ್ಯಾ..? ಆಕೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿದೆಯಾ..? ನೀನು ಓದಿರುವೆಯಾ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಬಹುತೇಕ ಪರ-ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ.ಆದವರಿಗೆ ಬೇಕೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ರನ್ನು ಅವರ ಆಶಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಕೆಯ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಮ್ಮೆದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೇನೋ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಇರಬಹುದೇನೋ? ಅವರೆಲ್ಲಾ ಆಕೆಯನ್ನು ಸಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ..? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ವಿರೋಧಿಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವವನು ಗೆಲ್ಲಲು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಕೊಲ್ಲಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಅಂದರೆ ಪಾಖಂಡಿ.ಆದರೆ ಆ ತಕ್ಷಣ ಇವರೇ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಂದು ಇವರು ಇಲ್ಲ, ಅವರಲ್ಲ ಇವರಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು...ಆನಂತರ ಅವರು ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಇವರು ಸರಿಯಿಲ್ಲ,..ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತ ವಾಗ್ವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಗೌರಿ ವಿರೋಧಿಸಿದವರನ್ನು ಅನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವವರು ಕೆಲವರು, ಗೌರಿ ಪರವಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೆಳೆತನಕ್ಕೆ ಚುಕ್ಕಿ ಇಡುವ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ..ಈಗ ಹೇಳಿ. ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್, ಬಸವಣ್ಣ, ಬುದ್ಧ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ ಮಾಡಿ, ತನ್ನದೇ ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಕಟ್ಟುವ ಉಮ್ಮೆದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ..? ಜಾತಿ ಮತವಿಲ್ಲದ ದೇಶ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಶಯ ಅವರದಲ್ಲವೇ..? ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಪರ ನಿಂತವರದ್ದೆ, ನಾವು ಹೇಳುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದೆ ಜಿ ಹುಜೂರ್ ಎನ್ನುವವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮವರದ್ದೆ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಅವರ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ..?ಆಗಾದಾಗ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳೆಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾದೀತು...?
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಚರ್ಚೆಗೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಅದು ವಾಗ್ವಾದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡಾಗ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಚರ್ಚೆಯಿಂದ ವಿಷಯದ ಆಳ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ವಾದ ಮೊಂಡುವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಅದೇ ಅರ್ಥಹೀನ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಏಕಮುಖಿ ಚಿಂತಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೀವೇ ಗಮನಿಸಿ.ಈಗ ನಿಂದನೆ-ಪ್ರತಿನಿಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು..? ಅವರ್ಯಾರೂ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರಲ್ಲ..ಓದಿಕೊಂಡವರು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರು. ಇದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಯೋಚಿಸದೇ ಅರಚಾಟ ಕಿರುಚಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಇವರ ಜ್ಞಾನ ಇಷ್ಟೇನಾ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಬರದೆ ಇರದು.
ಈಗ ನಾನು ಗೌರಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗೌರಿ ಎನ್ನುವ ಸಮಾವೇಶ ಮಾಡಿದರು. ಒಳ್ಳೆಯದು. ಇದೇ ಮುಖ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪರ ವಿರೋಧಗಳ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಮಾಡಾಯಿತಲ್ಲ, ಆಗಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಗಮನಿಸಿ, ಬಹುತೇಕ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೊನೆಯಾಗಿರುವುದು ದೂಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ಬೈಗುಳದಲ್ಲಿ.ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಗೌರಿ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಅವರೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೌರಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶರ ಬದುಕು, ಹೋರಾಟ, ಅವರ ಬರಹಗಳು, ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಅವರು ಮಾಡಿರುವ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಕಾರ್ಯಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು, ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ತಮ್ಮ ಬರಹದಲ್ಲಿ ವಿಶದ ಪಡಿಸಬಹುದು. ವಿರೋಧಿಸುವವರ ವಾಲ್ ಮೇಲೆ, ಸಂದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನಿಟ್ಟು ಇವರೇ ಗೌರಿ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಬಹುದು. ಆಗ ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಕೆಯ ಆಶಯಗಳು ಉನ್ನತವಾದದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಬಹುದು. ಆ ಮೂಲಕ ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಬರಹಗಳ ಮೂಲಕ ಜೀವಂತವಿಡಬಹುದು..ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಬೇರೆ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಬಗೆಗೆ, ಮೋದಿ ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯ, ಬಿಜೆಪಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಆರ್ ಎಸ್ ಎಸ್, ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ, ದೀನ ದಲಿತ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೆಯೂ ವಾದಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಪರಸ್ಪರ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರೂವ್ ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಿನವನ ಸರಿಗಳೂ ಗೌಣವಾಗುತ್ತಲಿವೆ. ಇದು ಹೇಗೆ ಆಗಿದೆಯೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಕೊಳೆಯಾಗಿದೆ ನೋಡಿಕೋ ಎಂದವನಿಗೆ ನನ್ನದಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಕೊಳೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೌದಾ.. ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದು ಕೊಳೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಲಿ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಕೊಳೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುವುದರಿಂದ ಇಬ್ಬರ ಕೊಳೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ..?  ಗೌರಿ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಆಕೆ ಹೀಗಿದ್ದರು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದರು ಎಂದು ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಇವರು ಕೊಂದರು, ಆ ಪಕ್ಷ ಕೊಂದಿತು, ನಾವು ಹೀಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಗೌರಿ ಲಂಕೇಶ್ ಮರೆಯಾಗಿ ಹತ್ಯೆಯಾಚೆಗಿನ ವಿಷಯಗಳೇ ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದು ಅದೂ ಮರೆಯಾಗಿ ನಕಲಿ ಫೋಟೋಗಳ ಪ್ರಕಟಣೆ, ಮಾತಿನ ದೂಷಣೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಆದ ಚಿಕ್ಕ ತಪ್ಪುಗಳು ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ.
 ಇದು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಯಾವುದೂ ನಿಚ್ಚಳವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಇಡೀ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣವೇ ಕೆಸರುಗುಂಡಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಕೂಡ.

Wednesday, July 5, 2017

ಸಫಾರಿಯ ಸವಾರಿ ಹಿಂದಿನ ಕಷ್ಟಗಳು...

ಪುಟಾಣಿ ಸಫಾರಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನಾಂಕ ನಿಕ್ಕಿಯಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವಾದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅಂದರೆ ಇಚ್ಚಿತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡಿತ್ತು. ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವಿಭಾಗಗಳ, ಶೈಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ, ಸ್ಟಾರ್ ನಟರ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ, ಹೆಸರುಗಳಿಸಿದ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರೇಕ್ಷಕವೃಂದ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿವೆಯಾದರೂ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದಾಗ ಅವರು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆಯೇ..? ಇದು ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಗ ಅದರ ಮಿತಿಗಳು ಹತ್ತು ಹಲವಾರು ಇವೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ, ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಎನ್ನುವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಎರಡ್ಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳು, ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಐದು ಚಿತ್ರಗಳು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿವೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ..? ಯಾವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ..?
ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಮಿತಿ ಅಂದರೆ ಇದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಭರಪೂರ ಒಳ್ಳೆ ಮೊತ್ತದ ಸಬ್ಸಿಡಿ ಇದೆ.. ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪು. ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚ ಅಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಮಾಮೂಲಿ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾಮೂಲಿಯಂತೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹಿರಾತು ನೀಡುತ್ತೇವೆ, ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ಆಮೇಲೆ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪೋಸ್ಟರ್.. ಆನಂತರ ..ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ..
ಇದನ್ನೇ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ..? ಮಕ್ಕಳು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ಸಿನಿಮಾ ಪುರವಣಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತವೆಯೇ..? ಅಥವಾ ಪೋಷಕರು ನೋಡಲು ಬಿಡುತ್ತಾರೆಯೇ..? ಇನ್ನೂ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿಗಳ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಚಾರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ..? ಪೋಷಕರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಟಿವಿ ನೋಡಲು ಬಿಡುವ ಸಂದರ್ಭ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ..
ಇನ್ನು ಗೋಡೆಪ್ರಚಾರವನ್ನು ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗುವಾಗ, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೋ, ಪೋಷಕರ ಬೈಕಿನಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ನೋಡಿದರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ..? ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಪ್ರಚಾರಗಳೂ ತಲುಪುವ ಸಂಭವ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನುವಂತಾಯಿತು.
ಓಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಮೇಲೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆವು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ..ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗ, ಹದಿಹರೆಯದ ಹುಡುಗರು ಶಾಲೆಗೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬಲ್ಲವು, ಆದರೆ ಶಾಲಾ ಬಾಲಕ/ಕಿಯರಿಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಶಾಲೆ ಮುಗಿದಾದ ಮೇಲೆ ಶಾಲೆಯ ಬಸ್, ಆಟೋ, ಅಥವಾ ಪೋಷಕರ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನು ಹೊರಗಣ ಪ್ರಪಂಚ ನಾಳೆಯೇ..! ಹಾಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೇ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಚಾರ ತಲುಪಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಠ ಹಿಡಿದರೆ ಪೋಷಕರು ಇರೋ.. ಸಂಡೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಎನ್ನದಿರುತ್ತಾರೆಯೇ..?ಆ ಭಾನುವಾರ ಯಾವುದಾದರೂ ಮದುವೆಯೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೋ ಬಂದರೆ ಮುಗೀತಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಕತೆ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ವಾರದ ಏಳುದಿನ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ, ಆಟೋ ಚಾಲಕರು, ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರು, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವವರು, ಕೂಲಿ ಮಾಡುವವರು.. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲ ಎನಿಸಿದ ದಿನ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯದು. ಶಾಲೆಯ ರಜ, ಪೋಷಕರ ಪುರುಸೊತ್ತು, ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಯಾಕಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದೇಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಈವತ್ತಿನ, ಆವತ್ತಿನ ಸ್ಟಾರ್ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಗೀತಪ್ರಿಯ, ಎಸ.ವಿ.ರಾಜೇಂದ್ರಸಿಂಗ್ ಬಾಬು, ಟಿ.ಎಸ್.ನಾಗಾಭರಣ ಮುಂತಾದ ದಿಗ್ಗಜರು ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಇದೆ..ಮಣಿರತ್ನಂ ಒಂದೆರೆಡು ಆ ತರಹದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದು ಸತ್ಯ, ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಈವತ್ತಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರುಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದು ಇದೆಯೇ..? ಉಹೂ.
ಇನ್ನು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದಾದರೆ ಮಕ್ಕಳಚಿತ್ರಗಳ ಕತೆಗಳು ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣೆ..ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ..ಆದರೆ ನಮ್ಮಂತಹ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅದು ಬೋರ್ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವೇನಾದರೂ ಪೋಗೋ, ಛೋಟಾಭೀಮ್ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಧಘಂಟೆ ಕುಳಿತುನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ..? ಹಾಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾವಧಾನ ಬೇಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಂತ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವನ್ನು ದೊಡ್ಡವರು ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವು ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ, ತಾರೆ ಜಮೀನ್ ಪರ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ದೊಡ್ಡವರು ಕಣ್ಣೀರಾದರೆ ಚಿಕ್ಕವರು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿಯೇ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದ್ದಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳು, ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಎನಿಸುವ ಅಂಶಗಳು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶಗಳು ದೊಡ್ಡವರಿಗೆ ಸೇರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗ್ಯಾಕೆ ಅದರ ಉಸಾಬರಿ..?
ಹಾಗಾಗಿ ನಾವಂತೂ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲೇಬೇಕಿದೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ..? ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾವುಗಳು ಕುಳಿತುದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾಮೂಲಿ ಪ್ರಚಾರ ತಂತ್ರವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮನಗಂಡದ್ದೇ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರವನ್ನು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಆನಂತರ ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು, ಚಿತ್ರದ ಬಗೆಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಮಾಹಿತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ಒಂದಷ್ಟು ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಸಿನಿಮಾದ ಬಗೆಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ವೀರೇಶ್ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಏರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಎಂಭತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಾಲೆಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬಂದಿತು. ಸಾವಧಾನದಿಂದ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ನಮಗೆ ಪಾಠದ ಜೊತೆಗೆ ಇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಯೂ ಬೇಕು, ನೀವು ಹತ್ತಿರದ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೆ ನಾವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗುಂಪುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದರು. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು, ಎಂದು ಗೆದ್ದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದೆವು.
ಈಗ ದಿನ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಭೇಟಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಆ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳೇ ನೋಡಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರವೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಇನ್ನು ಗೊತ್ತಿರುವ ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ನೀವು ಬರದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ..ಉದ್ದೇಶ.. ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಚಿತ್ರ.. ಆದಷ್ಟೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಲುಪಲಿ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ.
ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ..?ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ/ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ..?ಉಹೂ. ಆದರೆ ನಾವಿರುವ ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ..? ಬರೀ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವುದು, ಅದನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದು ಅದಷ್ಟೇ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ, ಅದೂ ಆಯಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಸ್ಟಾರ್ ನಟನ ಪೋಸ್ಟರ್ ಗೆ ಜನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಬರುತ್ತಾರೆ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥವಿದ್ದರೆ ಪಡ್ಡೆಗಳು ಹರಿಹಾಯುತ್ತಾರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗೀತೆಗಳು, ಹದಿಹರೆಯದ ವಸ್ತುಗಳು ಟೀನೇಜ್ ಹುಡುಗರನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕರೆತರುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕತೆತರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಒತ್ತಡ ತರಬಹುದು, ಅದಾಗ ಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ಸಿನಿಮಾದ ಬಗೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕು, ಆ ಕೆಲಸ ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ..ಅಷ್ಟೇ..!

Monday, July 3, 2017

ಕಿಂ ಕಿ ಡುಕ್ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ..

ನಿಮಗೆ ಕಿಂ ಕಿ ಡುಕ್ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ಸಿನಿಪ್ರಿಯನಿಗೆ ಅವನು ತೀರಾ ಪರಿಚಿತ. ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ, ವಿಚಿತ್ರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬರ್ಭರ, ಬೀಭತ್ಸ ಇವೆಲ್ಲಾ ವನ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶ ಎಂದರೆ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದು. ಹೌದು. ಆತನ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಅದೆ.. ಪಾತ್ರಗಳು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ, ಮಾತನಾಡದೆ ಪ್ರತಿಕ್ತಿಯೇಗಳಲ್ಲೇ ಭಾವವನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತವೆ, ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಿನಿಮಾ ಅವನದ್ದು, ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲ.
ಅವನ ಕ್ರೊಕೊಡೈಲ್, ವೈಲ್ಡ್ ಅನಿಮಲ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನ ಬಿಡಿ. ಅವನ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್ ಸಮ್ಮರ್ ಫಾಲ್ ವಿಂಟರ್ ನೋಡಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಿವುಡ ಕೂಡ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯ ಅದು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಬರೀ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಸಿನಿಮಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಸಿನಿಮಾದ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅದು. ಹಾಗೆಯೇ ಸಮರಿಟನ್ ಗರ್ಲ್ ನೋಡಿದರೆ ನೀವು ಕಣ್ಣೀರಾಗದೇ ಇರಲಾರಿರಿ. ಗೆಳತಿಯ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುವ ಸುಂದರಿಯ ಕತೆ ಅದು. ಋಣ ಸಂದಾಯ ಇಷ್ಟು ರೋಚಕವೇ ಎನಿಸದೆ ಇರದು. ಇನ್ನೂ 3 ಐರನ್ ನಿಶ್ಯಬ್ಧದ ಆರ್ತನಾದ ಎನ್ನಬಹುದು. ವಿವಾಹಿತ-ನೊಂದ ಸುಂದರಿ, ಒಬ್ಬ ಮನೆಗಳ್ಳ, ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಪತಿಯ ನಡುವ ಕತೆಯಿದು. ನೀವು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಎನಿಸಬಲ್ಲಿರಿ, ಅಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇರುವ ಚಿತ್ರವದು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಈವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ದೃಶ್ಯಗಳೂ ಕೂಡ.
ಆದರೆ ಆತನ ಮೊಬಿಯಸ್ ಅತೀ ಬೀಭತ್ಸ ಚಿತ್ರ. ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ, ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಸಿಗುವುದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಕೃತ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಚಿತ್ರವದು. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕತೆಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿರುವ ಕಿಂ ಕಿ ಡುಕ್ ಯಾಕಾದರೂ ಈ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದನೋ ಎನಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಚಿತ್ರವದು.
ಆದರೆ ಅವನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಚಿತ್ರವಾದ ದಿ ನೆಟ್ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ, ಅವನ ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆತವರಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೇಗೇಗೋ ಆಗಿ ಕಿಂ ಕಿ ಡುಕ್ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿಹೋದನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವ ಚಿತ್ರವದು.
ಏಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿ ಯಶಸ್ಸಾಗುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅವರ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿದರೆ ಆದವರಿಗೆ ಸೇರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹೆಂಗೆಳೆಯರ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸಾದವರು ಏಕಾಏಕಿ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರೆ ಅದು ನೋಡಲು ಸಹ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವ ಕಿಂ ಕಿ ಡುಕ್ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನಾ..? ಎನ್ನುವ ಕಿಂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ.
ಹಾಗಾಗಿ ಅವನ ಚಿತ್ರ ದಿ ನೆಟ್ ಸಾಹಸಮಯ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಚಿತ್ರ. ಮೈರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ..