ರೋಹಿತ್ ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಜಗದೀಶನಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ನಾಟಿದುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಆತನಿಗೆ ಯಾರೂ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ . ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಗೆಳೆತನ ಬೆಳೆಸಿದರೂ ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ 'ಬೇಜಾನ್ ಇರಿಟೇಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೋ.' ಎಂದು ಆರೋಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಂದಿಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಜಗದೀಶ ಇಡೀ ಆಫೀಸಿನವರ ಹತ್ತಿರ ' ಆಕೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ.ಲೂಸು..' ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ . ಅವನೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆತನ ಹಗೆತನ ಎರಡೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಹುಡುಗಿಯರ ಪಾಲಿಗೆ .
ಎರಡನೆಯ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಕಸ್ಟಮರ್ ಕೇರ್ ಹುಡುಗಿ. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನ ಫೋನಿಗೆ ಕಸ್ಟಮರ್ ಕೇರ್ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ಕಾರ್ಯ ನಿಮಿತ್ತ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು . ಜಗದೀಶ್ ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದ. ಆಕೆ ಆನಂತರ ದಿನದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಇವನು ಸ್ವರ್ಗವೇ ಕೈಗೆ ಬಂದಂಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. 'ಸಿಗಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಮಾರಾಯಾ.ನನಗೆ ಹುಡುಗೀರು ಜೊತೆ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಅಡ್ದಾಡೋಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲಾ...' ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದನಾದರೂ ಆಕೆಯ ಫೋನಿಗೆ ಇವನೇ ಕಾಯುತಿದ್ದದ್ದು ನಮಗೆಲ್ಲ ಮೋಜಿನ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು . ಆಕೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಫೋನ್ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಆವತ್ತೆಲ್ಲಾ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮಗಳ ಮುಂದೆ ' ಸಧ್ಯ ಇವತ್ತು ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲಾ ..ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು..' ಎಂದೆಲ್ಲ ಜಂಭ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ .ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಅವನ ಆರ್ಭಟ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು .ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಫೋನಲ್ಲೇ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದರು . ಅದೊಂದು ದಿನ ಇಬ್ಬರೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಹೊಸ ಶರ್ಟು ಪ್ಯಾಂಟು ಬೂಟು ವಾಚು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಿದ್ದ. ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದರು.. ಆಮೇಲೇನಾಯಿತೋ .. ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಆಕೆ ಇವನ ಜೊತೆ ಗೆಳೆತನ ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು . ಇವನು ಮಾತ್ರ ' ವೇಸ್ಟು ಹುಡುಗಿ ಗುರು..ಬಲೆಗೆ ಹಾಕೊಳೋದಿಕೆ ನೋಡಿದಳು.ನಾನು ಗೊತ್ತಲ್ಲಾ . ..ಅಂತವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ...ಊಹೂ...'ಎಂದಿದ್ದನಾದರೂ ನಮಗೆಲ್ಲ ನಿಜ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಅವನನ್ನು ಅವಾಗವಾಗ ರೇಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.
'ಹೇ...ನೀನೆ ಹೇಳು .. ಈ ನನ್ಮಗ ಹುಡುಗೀರ್ ಸಿಕ್ದಿರೋಕೆ ಈ ತರಾ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ..ಯಾವುದಾದರೂ ಮಹಿಳಸಂಘಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು... 'ಎಂದ ರೋಹಿತ್ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆನಾದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇತ್ತು .
****************** ********************* ****************
ಆವತ್ತು ಅಲಾರ್ಮ್ ಹೊಡೆದ ನಂತರ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಮಲಗುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ . ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿ ಮೈತುಂಬಾ ರಗ್ಗು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಅನುಭವವನ್ನು ಸವಿಯೋಣ ಎನಿಸಿದರೂ ಅದ್ಯಾಕೋ ಅದೂ ಹಿತ ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ . ರಗ್ಗು ಎತ್ತಿ ಬೀಸಾಡಲಾ ಎನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಮಯವಾಗುತ್ತದೋ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊರಳಾಡಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗುವುದು ಅಸಹನೀಯ ವೆನಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಎದ್ದು ಬಿಟ್ಟೆ. ಬೇಗ ರೆಡಿಯಾದೆ. ಆಮೇಲೇನು ಮಾಡುವುದು? ಹನ್ನೆರೆಡು ಘಂಟೆಗೆ ವೇದಾ ಮೇಡಂ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದು..? ಅವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಕಾಯಹತ್ತಿದೆ . ನಾನೇ ಒಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಲಾ ಎಂದು ಸಾವಿರಾರು ಬಾರಿ ಎನಿಸಿತ್ತಾದರೂ ಅದೇಕೋ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಜರಿದಿತ್ತು.
ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು ಅಸಹನೀಯವೆನಿಸಿತ್ತು. ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಒಂದು ಪುಟವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಓದಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನೋಡುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುತ್ತವೇನೋ ಎನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅಲ್ಲಿ ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಬಾ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂಬುದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿದರೂ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅವರ್ಯಾರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗಡಿಯಾರದ ಕಡೆಗೆ, ಆನಂತರ ಕೈ ಗಡಿಯಾರದ ಕಡೆಗೆ, ಆನಂತರ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಸಮಯದ ಕಡೆಗೆ ಬೇಡಬೇಡ ವೆಂದರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಹನ್ನೆರೆಡಾಯಿತು . ಇನ್ನೇನು ಫೋನ್ ಬರಬಹುದು ಎನಿಸಿತು. ಫೋನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕಾಯತೊಡಗಿದೆ.. ಎದೆಬಡಿತ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಚಡಪಡಿಕೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತಿತ್ತು .
ಹನ್ನೆರೆಡು ಹತ್ತಾಯಿತು.
ಫೋನ್ ಬರಲಿಲ್ಲ .
ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇರಬಹುದಾ? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು. ಈ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನದು ನಾಟ್ ರೀಚಬಲ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ...ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.
ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕಡೆ ನೋಡುವುದು ...ಗಡಿಯಾರದ ಕಡೆಗೆ..ಹೀಗೆ..?
ಹನ್ನೆರೆಡುವರೆಯಾಯಿತು..
ಒಂದಾಯಿತು..
ವೇದಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ .
ಯಾಕೋ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ವೇದಾ ಮೇಡಂ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟರಾ ಹೇಗೆ? ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ಮರೆಯುವವರಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಕೊನೆಗೆ ತಡೆಯಲಾರದೆ ನಾನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ. ಎದೆ ಬಡಿತ ಜೋರಾಗಿತ್ತು.
ಮಬೈಲ್ ಸ್ವಿಚೆಡ್ ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು.
ನನ್ನನ್ಯಾರೋ ಎತ್ತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂದಕಕ್ಕೆ ಬೀಸಾಕಿದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸರ ಮನಸಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು . ಯಾಕೋ ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದಿತು.
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ .
ಮತ್ತದೇ ಹೆಂಗಸು ಸ್ವಿಚೆಡ್ ಆಫ್ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸೀದಾ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡೆ ನನ್ನ ಮೂಡ್ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
ಪ್ಯಾಂಟು ಶರ್ಟು ಯಾವುದನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕೆನಿಸಲಿಲ್ಲ .
ಊಟವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತದೇ...
ಹಾಗೆ ಇಡೀ ದಿನ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ಟ್ರೈ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ .
ಮತ್ತು ಅದೇ ಹೆಂಗಸು ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಸುಸ್ತು ಹೊಡೆದುಹೋಗಿದ್ದಳು.
ನನ್ನ ಇಡೀ ಭಾನುವಾರ , ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು . ಇದ್ದಕಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ, ವೇದಾ ಮೇಲೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿತು.
ಒಂದು ವಾರ ರಜಾ ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿಬಿಡಲಾ.ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಾ. ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಹುಚ್ಚುಚ್ಚು ಯೋಚನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋದವು.
ಆದರೆ ಅದ್ಯಾರೋ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ನಾನ್ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು..? ಎನಿಸಿತು ಕೂಡ .
ಕೊನೆಗೆ ಮನಸನ್ನು ಒಂದು ತಹಬದಿಗೆ ತರಲು ಸಾಕುಸಾಕಾಯಿತು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು..
ಅಥವಾ ಆಕೆ ಭೇಟಿ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ನನಗೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಡುವುದಾ?
ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು.
ಆದರೂ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು,
'ವೇದಾ ಮೇಡಂ ಹಾಗೇಕೆ ಮಾಡಿದರು....?' [ಸಶೇಷ]
ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ಇಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ:
ಗೂಗಲ್ ಪ್ಲೇ ನಲ್ಲಿ
ಗೂಗಲ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ. 
